வல்கரான கதை

விஜய்க்கு எப்போதுமே கொண்டாட்டம் தான் வாழ்க்கை. இதை நிரூபிப்பதற்காகவோ என்னவோ, வாரா வாரம் நீச்சல் குளத்திற்கு செல்வான். அவனுக்கு பிடித்த இடம் கல்லூரியாகவும், பிடிக்காத இடம் வகுப்பறையாகவும் இருந்தது. எப்போதும் எங்கும் அவனை பார்க்க முடியும். உதவி என்று கேட்டு விட்டால், தமிழ் சினிமா கதாநாயகனாக மாறி விடுவான். அவனிடம் உதவி வாங்குபவர்கள் அனைவரும், எல்லோருக்கும் உதவி கொண்டு இருக்காதே, கேனையன் என்று சொல்லி விடுவார்கள் என்று தவறாமல் அறிவுரை வழங்குவார்கள். படிப்பு விஷயத்தில் மட்டும் எப்போதும் மந்தமாகவே இருந்தான். படிப்பதற்காக புத்தகத்தை எடுத்தாலே தாபாக்களும், நீச்சல் குளமும், பேக்கரிக்களுமே அவன் கண் முன் விரிந்தது. ஊரே உட்கார்ந்து பரீட்சைக்கு படித்து கொண்டிருக்கும் போது, என்றோ நடந்த கிரிக்கெட் மேட்சை தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதில் அவனுக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது. ஏன் என்று தெரியாமலே பரிட்சை காலங்களில், அவனுக்கு San Andreas கேமில் ஆர்வம் மேலிடும். அதில் வரும் பொதுஜனத்தை எப்போதும் அவன் துப்பாக்கி கொண்டு சுடுவதில்லை, கைகள் தான். 2 அடி அடித்தாலே, அந்த அடி வாங்கவே பிறந்த ஜென்மம் படுத்து விடும். அதன் பின் எல்லாமே மிதி தான். 6 மிதி சராசரியாக மிதித்தாலே அந்த Virtual ஜென்மத்தின் உடம்பை சுற்றிலும் சிகப்பு வண்ணம் பரவி விடும். பிறகு இறந்து விடும். அந்த மிதி அனைத்தும் நாகரிக சமூகத்தை மிதிப்பதாய், ஒவ்வொரு முறையும் கற்பனை செய்து கொள்வான்.

80 கிமீ வேகத்தில் எதிர் வரும் வண்டியை, சின்னதாய் ஒரு மிரட்டு மிரட்டுவதில் அவன் எப்போதும் கண்டிப்பாய் இருந்தான். எதிர் வரும் வண்டியை வேகம் குறைத்து நிறுத்தும் அளவிற்கு, அவனுக்கு வழி விடாமல் வண்டியை குறுக்கடித்து நிறுத்துவான். சில சமயம் எதிராளி கோவம் கொண்டு, கெட்ட வார்த்தை பேசி அடிக்க வருவான். உடனே வண்டியை விரட்டி கிளம்பி விடுவான், அவன் வண்டியில் துரத்தி வந்தாலும் பிடிக்க முடியாத வகையில் பேய் வேகத்தில் வண்டியை ஓட்டுவான். இது வரை அவனை யாரும் பிடித்ததில்லை. மொத்தியதும் இல்லை. இவ்வாறு செய்வது எங்கோ யாருக்கோ நல்லது விளைவிக்கும் என்று அவனாய் கற்பனை செய்து கொண்டான்.

எல்லாருக்கும் உதவினாலும், மகிழ்ச்சியாக காலம் தள்ளினாலும் அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு இருண்மை இருந்ததை அவனால் கண் கூடாக காண முடிந்தது. அவனை போல் நல்லவன் யாரும் இல்லை என்றாலும், உதவிக்கு மட்டும் அவன் கூட நிற்கும் கும்பலை கண்டு அவன் எரிச்சல் அடைந்தான். ஆனால் அந்த எரிச்சல் எக்காலத்திலும் அவன் கொடைக்கு தடையாய் இருந்ததில்லை. படிப்பை பொறுத்த வரையில் அறிவுரைகள் சகல திசைகளில் இருந்தும் படையெடுத்து வந்தது. பரிட்சைக்கு பரிட்சை ‘அரியர்ஸ்’களின் எண்ணிக்கை ஏறி கொண்டே போனது. அவனுள் எப்போதும் ஒரு சேடிஸ்ட் கள்ள சிரிப்பினை கொண்டு இருந்தான். எப்போதேனும் அறிவுரைகள் அளவிற்கு அதிகமான மன உளைச்சலை தரும் போது, ஒரு கறுப்பு ஸ்ப்ரே பாட்டிலை வாங்கி மோசமான பொருட்களை தயாரித்து விநியோகிக்கும் விளம்பர பலகைகளின் மீது ‘I hate’ என்று எழுதி விட்டு வந்தான். ஒரு தரமற்ற ஹோட்டல் போர்டு மீது அப்படி தான் ஒரு நடு ராத்திரியில் எழுதி விட்டு, காலை வந்து பார்த்தான். அந்த ஹோட்டலின் போர்டையே காணோம். அகற்றி விட்டு இருந்தார்கள். போர்டே இல்லாமல் 3 நாள் ஹோட்டல் ஓடியது. நான்காவது நாள் புதிய ஒரு போர்டு வைத்தார்கள். அடுத்த நாளும் அதை அகற்ற வேண்டிய அவசியத்தை அந்த ஹோட்டல் நிறுவனத்திற்கு ஏற்படுத்தி விட்டு வந்தான். இந்த முறை புதிய ஒரு போர்டு வைத்து, ஒரு செக்யூரிட்டியை நியமித்து காவலுக்கு வைத்தார்கள். அந்த நாள் இரவு செக்யூரிட்டி தூங்கும் வரை பொறுமையாய், தெரு முக்கில் காத்திருக்க வேண்டியதாய் போயிற்று. அதற்கடுத்த நாள் ஓர் நல்ல சமையல் மாஸ்டரை அதிக சம்பளம் கொடுத்து ஹோட்டல் நிறுவனம் வேலைக்கு கூட்டி வந்ததை அறிந்து அகமகிழ்ச்சி அடைந்து அன்றைக்கு டிப்ஸாக 100 ரூபாய் தாளை சர்வருக்கு அளித்தான். முதலாளியை பார்த்து “சில்லி பரோட்டா உண்மையிலே நல்லா இருந்தது சார்” என்று சந்தோஷமாக கூறினான்.

பெற்றோருக்கு பொறுப்பாக நடந்து கொள்ளாதது, படிக்காமல் சுற்றுவது, பெற்றோர் பணத்தில் கொடை வள்ளலாக இருப்பது, அவ்வப்போது desiwap பார்ப்பது, அவனின் HOD ஐ மனசுக்குள் வசை வார்த்தைகளில் திட்டுவது, 2 பெண்களை காதலிப்பது போன்ற மன உறுத்தல்களில் இருந்து தப்ப இது போன்ற மக்கள் சேவைகள் அவனுக்கு உதவியாய் இருந்தது. அப்படி தான் ஒரு முறை நீச்சல் குளத்தில் ஒரு வாரமாக மாற்றாமல் வைத்திருந்த தண்ணீரில் யாருக்கும் தெரியாமல் Nail polish ஐ கலந்து விட்டு வந்தான்.

ஒரு முறை அவன் சகமாணவன் ஒருவனுக்கு கடைசி பரிட்சை அன்று அம்மை போட்டு விட்டது, யாரும் எதிர்ப்பார்க்கா வண்ணம் அவனுடைய நம்பருக்கு பதிலாக அவனது சகமாணவனின் நம்பரை பரிட்சை பேப்பரில் எழுதி விட்டு வந்தான். அதன் மூலம் அந்த செமஸ்டரில் எல்லா பாடங்களிலும் அவன் நண்பன் பாஸ் செய்ய முடிந்தது. நன்றி நன்றி நன்றி என கைகளில் கன்னங்களில் எல்லாம் முத்தம் கொடுத்தான். ஒரு முறை வாங்கிய 500 ரூபாயை திரும்ப கொடுக்க முடியுமா என்று விஜய் கேட்டதற்காக, விஜய்யிடம் பேசுவதை குறைத்து கொண்டான். எப்போது கேட்டாலும் ஒரு சோக கதை பாடினான். அவன் பிறந்த நாளிற்கு Treat கொடுப்பதற்காக அவன் நண்பர்கள் அனைவரையும் ஒரு Bar attached Restuarant அழைத்து சென்று 2500 ரூபாய்க்கு Treat வைத்தான் என்று கேள்விப்பட்டதிலிருந்து கொடுத்த 500 ரூபாயை கேட்பதையே விஜய் நிறுத்தி விட்டான்.

அவனுடைய தொடர் அரியர்களால் அருவருப்பு அடைந்த கல்வி நிறுவனம் அவனது பெற்றோர்களை அழைத்து T.C கொடுத்து வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டனர். பெற்றோர் யாரும் அவனை ஒரு வார்த்தை சொல்லாதது மிகவும் காயப்படுத்தியது. அவன் அப்பா மட்டும் ஒரு முறை, சொல்லும் போது அறிவுரை எல்லாம் கசந்துச்சு இல்ல, இப்ப நல்லா சந்தோஷமா ஊர் சுத்து என்று ஆற்றாமையில் வாயெடுத்தார், அவனின் அம்மா உடனடியாக குறுக்கிட்டு அவனின் அப்பா பேச்சிற்கு முற்று புள்ளி வைத்தார். அப்பா பேசியதற்காக அவனின் அம்மா அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அடுத்த நாள் அப்பா அலுவலகம் கிளம்பும் போது, அவனை கூப்பிட்டு மன்னிப்பு கேட்டு, வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டாம், எங்கேயாவது வெளியே போய் வா, தனிமை உன்னை கண்டதையும் யோசிக்க வைக்கும் என்று சட்டை பையில் நூறு ரூபாயை சொறுகி சென்றார்.

நண்பர்கள் அனுதாபம் சொல்வது போல் அவனை நக்கலாக அணுகுவது அறிந்து அவர்களை புறக்கணித்தான். உறவினர்களுக்கு எல்லாம் பதில் சொல்வதும், அவர்களின் அறிவுரை கேட்பதுமே அவனுக்கு தனிமையில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. வீட்டில் அப்பாவும், அம்மாவும் எப்போதும் இருப்பதை விடவும் அதிகமாக கரிசனம் காட்டினர். அவனுடைய அப்பா வாரம் இரு முறையாவது, சில்லி சிக்கன் வாங்கி வருவதை வழக்கமாக கொண்டார். அம்மாவிடம் ஒரு நாய்க்குட்டி வளர்த்து கொள்ளட்டுமா என்று கேட்ட அடுத்த நாளே, எங்கிருந்தோ ‘லேப்’ ஆண்குட்டியை வரவழைத்தார். அதற்கு ஜார்ஜ் என்று பெயரிட்டான். அது அவனது Hod பெயர் என்று தெரிந்தும் அவனது பெற்றோர்கள் அவனை தடை செய்ய வில்லை.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அப்பாவுடன் பணி புரியும், சாமிநாதன் அங்கிள் அவன் வீட்டிற்கு மதிய சாப்பாட்டிற்கு வந்தார். எப்போதானும் இது போல் அவர் வருவது வழக்கம் தான். வந்து அவனுடைய அப்பா, அம்மாவிடம் ஊர் கதை உலக கதை பேசி விட்டு, மறக்காமல் அவருடைய பிள்ளைகள எவ்வளவு அருமையாக படிக்கிறார்கள் என்று பெருமை பேசி விஜய்யின் பெற்றோர்களை கலங்க வைத்து விட்டு தான் செல்வார். பெரும்பாலும், விஜய் சாமிநாதன் அங்கிளை தவிர்த்து விடுவான். சில சமயம் தவிர்க்க மறந்து விட்டால், அறிவுரைகள் மணிக்கணக்கு பாராமல் கொன்று எடுப்பதால், அவரை தவிர்க்க மறக்கவே மாட்டான்.

ஆனால் இப்போதெல்லாம் நண்பர்களையும் தவிர்ப்பதால், போக இடம் இன்றி வீட்டிலே இருந்தான். கொஞ்சம் ஜுரம் அடிப்பது போல் இருந்ததாலும் வெளியே செல்வதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. வசமாக மாட்டி கொண்டான்

“என்ன விஜய், காலேஜ் எல்லாம் எப்படி போகுது?” என்று ஆரம்பித்தார். அப்பா அவரிடம் சொல்லி இருப்பாரா மாட்டாரா என்று உடனடி குழப்பம் ஏற்பட்டது. “சாமிநாதன் ஒரு அறுப்பு கேஸு” என்று அப்பா ஒரு முறை அம்மாவிடம் சொல்லியிருந்தது ஞாபகம் வரவே, அப்பா நிச்சயம் சொல்லியிருக்க மாட்டார் என்று பலமாக நம்பினான். அப்பாவும் அம்மாவும் அவன் என்ன சொல்ல போகிறான் என்று அவனையே பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். தேவையில்லாமல் கல்லூரியில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டதை சொன்னால், சாயங்காலம் ஆனாலும் கிளம்பாமல் அறிவுரை சொல்லி கழுத்தறுப்பார் என்று “நல்லா போகுது அங்கிள்” என்று சுதாரித்து பதில் சொன்னான்.

“இப்ப எத்தனாவது வருஷம்...”

“3வது வருஷம் அங்கிள்”

“ஓ... இன்னும் ஒரு வருஷம் இருக்கா...”

“ஆமாங்க அங்கிள்”

“அப்புறம், பாடம் எல்லாம் ஒழுங்கா நடத்துறாங்களா...”

“ம்ம்ம்... நல்லா நடத்துறாங்க அங்கிள்...”

“என் பொண்ணோட காலேஜ்ல எல்லாம் ஒண்ணுமே நடத்துறது இல்லையாம் பா, அவளே தான் படிக்கணுமாம்... அப்படியும் 85% வாங்கிடறா”

“ஓ.கே அங்கிள்...”

“அருண்னு ஒரு பையன் ECE dept முதல் வருஷம் உங்க காலேஜ்ல சேர்ந்துருக்கான், தெரியுமா...”

“எந்த செக்‌ஷன் அங்கிள்...”

“அது தெரியலையே பா”

“சரி விடுங்க அங்கிள், நான் விசாரிச்சுக்கிறேன்...”

“அது எங்க பேங்க் மானேஜர் பையன், அவனும் உன்னை மாதிரி சுமாரா தான் படிப்பான், முடிஞ்சா விசாரிச்சு பாரு... என் பேர் சொல்லி தெரியுதான்னு கேட்டு பாரு”

“சரிங்க அங்கிள்”

“நாளைக்கு காலேஜ் போணுமா....?”

“ஆமாங்க அங்கிள்...”

“எத்தனை மணிக்கு...”

“8.30 மணிக்கு வீட்டில இருந்து கிளம்பிடனும்...”

“அப்பா ஏதோ நீ காலேஜுக்கே போறது இல்லை, காலேஜை விட்டு துரத்திட்டாங்கன்னு சொன்னாரே....”

விஜய்க்கு மூஞ்சில் அடித்தாற் போல் இருந்தது. என்ன பதில் சொல்வது என்றே தெரியாமல் தவித்தான். சாமிநாதன் அங்கிளை திட்ட கெட்ட வார்த்தைகளை மனதினுள் தேடி கொண்டிருந்தான், எந்த கெட்ட வார்த்தையும் அவன் எதிர்ப்பார்க்கும் வண்ணம் வல்கராக இல்லாததால், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் முழித்து கொண்டிருந்தான்.

ஸ்பீடான கதை

இது ஒரு ஸ்பீடான கதை என்பதால் தவிர்க்க முடியாமல் துரை தவிர்க்க முடியாமல் 120 கி.மீ வேகத்தில் போக கூடிய, ஆம்னி பஸ்ஸில் ஏறி கோயம்புத்தூர்க்கு 2 டிக்கெட் எடுக்கிறான். அவன் கூட வருவதும் டிக்கெட் என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் கோயம்புத்தூர் நெடுஞ்சாலையில் தற்சமயம் வேலை நடந்து கொண்டிருப்பதால், பஸ் 50 கிமீ தாண்டுவதற்கு கூட முக்கி கொண்டிருந்தது. விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன. அப்போது பார்த்து துரை எப்போது டா போய் சேர்வோம் என்று கடிகாரத்தை பார்க்க அது இருளடைந்து கிடக்கிறது. மணி 10.23 என்று மொபைலில் பார்க்க வேண்டியதாய் போயிற்று. மொபைலை பாக்கெட்டில் போட்டுவிட்டு திரும்பி பார்த்தால் 4 அடி உயரத்திற்கு ஒரு நீர்யானை அவனை முறைத்து கொண்டு நின்றது. இது ஏதுடா வம்பாப் போச்சு, என்று அவன் ஓட ஆரம்பிக்க, அது துரத்தி கொண்டு வர, வழியில் கிடக்கும் பச்சிலையை புடுங்கி அதன் மேல் அடிக்க, அது சற்று அடியை பொறுத்து கொண்டு மேலும் சீற்றமுடன் துரத்த, வேறு வழியில்லாமல் ஷூவை கழட்டி அதன் மேல் எறிய, அது ஷூவினை கவ்வி கொண்டு ஓடி விட்டது. மூர்ச்சையாய் விழுந்து விடலாம் போல் இருந்தாலும், வழியில் கிடந்த 2 ரூபாய் நாணயம் அவன் மனதை சபலப்படுத்தியது. குனிந்து எடுத்து நிமிர்ந்து பார்த்தால், மறுபடியும் நீர் யானை. இன்னொரு ஷூவையும் கழட்டி கொடுத்து அதை விட்டு தூரம் நகர்ந்தான். கண்ணாடியில் அவன் முகம் பார்த்தால் அவன் மனைவியின் முகம் தெரிந்தது. அதிலும் ஸ்டிக்கர் பொட்டை நட்ட நடுவில் வைக்காமல், கொஞ்சம் தள்ளி வைத்திருந்தான். மனைவிக்கு ஜாங்கிரி என்றால் பிடிக்கும், என்பது தெரிந்தே, ஒவ்வொரு முறை டிக்கெட்டை பார்க்கும் போதும், ஜாங்கிரி வாங்கி கொண்டு போவான். அப்படி வாங்கி போவதால், இவன் தான் வீணாக திரும்ப வரும் போதும் குளிக்க வேண்டியதாய் போய் விடுகிறது. இப்போதெல்லாம் ரௌடிகள் தொல்லை அதிகம் என்பதால் இப்பொதெல்லாம் துரை சவரம் பண்ணுவதையே தவிர்த்தான். அதற்கு பதிலாக பல் விளக்கி கொள்வான். இப்போது என்ன பிரச்சனை என்றால், சரி வர கண் தெரிவதில்லை. எதை பார்த்தாலும் புரியவே மாட்டேங்குது என்று யாரை பார்த்தாலும் சொல்வான். பேசாமல் நல்ல ஒரு டாக்டரை பார்க்கலாம் என்று போனால், கல்யாணம் ஆகாத டாக்டர் என்று யாருமே இல்லை. 9 வருடம் டாக்டர் படிப்பே படித்தால், எப்படி கன்னி டாக்டர்கள் கிடைப்பார்கள் என்று அறசீற்றாளர் சொல்லவே, பேசாமல் நெதர்லாந்து சென்றான். அங்கு போனால் ஒரே கறுப்பு, வெள்ளை கூட கறுப்பாய் தான் தெரிந்தது. இதற்கு எதுக்கு வெளிச்சம் என்று கண்ணை மூடி கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தான். என்ன ஆச்சர்யம், மக்கள் அனைவரும் அவனை பாராட்டி, அவனை பின்தொடர்ந்தனர். அவன் வீட்டுக்குள் போகும் போது மட்டும் கண்களை திறந்து கொள்வான். அவன் வீடு முழுதும் கொக்குகளாய் நிறைந்து கிடக்கும். ஆனால் எங்கேயும் அசிங்கம் செய்யாது. அதுவும் அவனுக்கு வசதியாய் தான் இருந்தது. எப்போது வேண்டுமோ அப்போது உறவினர்களை வீட்டிற்கு அழைத்து கடுப்பேற்ற முடிந்தது. துரை எப்போதும் டி.வி பார்ப்பவனில்லை, பார்த்தாலும் கரண்ட் இல்லாத போது தான் பார்ப்பான். அப்போதும் அவன் ரசனை தரை மட்டத்தில் இருப்பதை தான் அவன் அவ்வப்போது ஆச்சர்யப்பட்டு கொள்வான். பேசாமல் விமர்சகன் ஆகி விட்டால் என்ன, ஆசிரம வாசி ஆகி விட்டால் என்ன, கேரம் ப்ளேயர் ஆகி விட்டால் என்ன என்பன போன்ற சிந்தனைகள் எல்லாம் அவனுள் உதிக்க அவன் மனைவி மிகவும் உதவியாக இருந்தாள். உடல்நலம் என்பது கடவுள் மாதிரி என்று சும்மாவா சொன்னார்கள். சொன்னவர்கள் வாயை தேடி சர்க்கரை போடுவதற்குள், சொன்னவன் சர்க்கரை வியாதி வந்து இறந்து விட்டிருந்தான். பேசாமல், அவன் கல்லறையை தோண்டி சர்க்கரை கொடுத்து விடலாமா என்று அவன் கல்லறைக்கு போனால், அவனை காணோம். பக்கத்து கல்லறையில் கேட்டால், லஞ்சுக்கு போயிருக்கான், 2 மணி நேரத்தில வந்துடுவான் என்று பதில் வந்தது. லஞ்ச் சாப்பிட 2 மணி நேரமா ஆகும் என்று அறிவாளித்தனமாக கேள்வி எழுப்பினான். அதற்குள் பக்கத்து கல்லறைக்காரன் தூங்கி போயிருந்தான். கோவத்தில் காறி முழுங்கி விட்டு வந்தான். தொடர்ச்சியான இயக்கம் என்று ஏதேனும் உள்ளதா என்று ஒரு காட்டுவாசியிடம் கேட்டான், அதற்கு காட்டுவாசி, ஸாரி, நாண் நெதர்லாந்த் காட்டுவாசி, எனக்கு தமிழ் தெரியாது என்று தமிழிலே சொன்னான். துரை வெறுப்படைந்தான், அவனை தலைகுனிய வைக்க வேண்டுமே என்று, நான்க்கு ரெண்டு சுழி ‘ன்’ தான் வரும், மூன்று சுழி ‘ண்’ வராது என்று திருத்தம் சொன்னான். அவனுக்கு 29 பல் தான் இருந்தது என்று துரை எளிதில் எண்ணி விட்டான். கப்பல் ஏறி ரஷ்யா வந்தால் அங்கு போலி டாக்டர்களே இல்லை. இந்தியாவில் இருக்கும் பல டாக்டர்களின் விசிட்டிங் கார்டுகளை ரிசப்ஷனிலே கொடுத்து அனுப்பினர். ஒரு மொட்டை தலையன் திடீரென்று துரத்தினான். வேகமாக துரத்துவதால் துரத்தினார் என்று மாற்றி எழுதினான். அவனின் திருத்தம் வேலை செய்யவில்லை. துரத்தினார் என்று மாற்றி எழுதினான் ஒரு பன்றி என்று போட்ட பின்னே தான், அந்த சிகையில்லா சிங்கம் துரத்துவதை நிறுத்தி, ஒரு பான் பராக் கடையில் நின்று கொண்டான். அவசர அவசரமாக அவன் பார்க்கும் முன் கொண்டார் என்று மாற்றி சொன்னான். ஆனால் யாருக்கு என்று தான் தெரியவில்லை. வேண்டா வெறுப்பாக ஒரு தேநீர் சாப்பிட கடைக்கு சென்றான். தேநீர் கடை ஏதுமில்லாததால் டீ கடைக்கு போக வேண்டியதாய் போயிற்று. ஏன் எல்லா கடையிலும் தினத் தந்தியே வாங்குகிறார்கள் என்று யோசித்தான். மீண்டும் யோசித்தான். மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தான். யோசிப்பதற்குள் கன்னி தீவு காமிக்ஸ் தொடர் முடிந்து விட்டிருந்தது. நேரம் பார்க்கலாமே என்று கடிகாரம் பார்த்தான், 10.24 என்று கருப்பு நிறத்தில் காட்டியது.

திரௌபதி

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ஆறாவது ஆணிடம் ஆசைப்பட்ட திரௌபதை…
DROWPATHI LIKES THE 6TH MEN … MAHABHARAT

அந்த ஆறாவது ஆள் யார்? கர்ணன் தான்.

முதன் முதலில், சுயம்வரம் நடந்த சபையில் வில்லை வளைத்துக் குறியை அடிக்க எழுந்தவன் கர்ணன்தான். அவனைப் பார்த்ததுமே இவன்தான் எனது புருசன் என்று திரப்பதி மனசில் துர்மானமாகிவிட்டது. அவன் அரச குமாரனில்லை தேரோட்டி மகன் என்றிருந்ததால் அவனுக்கு வில்லைத்தொட அனுமதி மறுக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனாலும் கர்ணனே அவள் மனசில் இருந்தான் கடைசிவரையிலும், அர்ச்சுனன் எழுந்து பந்தயத்தில் வென்று பாஞ்சாலியைக் கைப்பிடித்து அழைத்து வந்தான் தாய் குந்தியிடம். அம்மா ஒரு கனி கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என்றதும் அதை அய்வருமே சேர்ந்து உண்டு அனுபவியுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டாள். மாதா சொன்னது மகேசன் சொன்னதாக ஏற்று அய்வருமே அவளை மணந்து கொண்டார்கள். இது திரவ்பதிக்கு இணக்கமில்லை. அதனால் அவள் ஒரு தந்திரம் செய்தாள்.

அரசு குமாரர்கள் அணியும் ஒரு ஜோடு செருப்புகளை யாருக்கும் தெரியாமல் கொண்டு வரச் செய்து வைத்துக் கொண்டாள். விளக்கு வைத்ததும் தனது அறை வாசல்படியருகே அந்தச் செருப்புகளை வைத்துவிடுவாள். அய்வரில் யார் வந்தாலும் மற்றவரில் யாரோ ஒருவர் உள்ளே இருக்கிறார்கள் என்று திரும்பி விடுவார்கள். விடிகாலைப் பொழுதுதில் அந்தச் செருப்புகளை எடுத்து யாருக்கும் தெரியாமல் ஒளித்து வைத்து விடுவாள். இப்படியே தினமும் செய்தாள் இது சரியாக வராது என்று அறிந்து கொஞ்ச நாளைக்கெல்லாம் பஞ்சபாண்டவர்கள் ஆளுக்கொரு பெண்னைப் பார்த்துக் கலியாணம் செய்து கொண்டார்கள். அந்தப் பெண்களிடம் பிறந்தவர்களே உப பாண்டவர்கள் என்று யுத்தம் முடியும் தறுவாயில் பேசப்படுகிறவர்கள்.

கர்ணனையே மனசில் கொண்ட திரப்பதி கடைசிவரை கன்னி கழியாதவளாக வாழ்ந்து தெய்வமானதாகக் கதை.”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இப்படி ஒரு கருத்தை இன்று ஃபேஸ்புக்கில் பார்த்தேன். நிறைய மறுக்கிறேன். அதன் எதிர்வினையே, இந்த பதிவு....

ஒரு சமயம் துரோணரின் சீடர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட துருபதன், சிவனை நோக்கி வேண்டினான். துரோணரை அழிப்பது மட்டுமல்லாமல், குரு வம்சத்தையே அழிக்க வேண்டுகிறான். துரோணரை கொல்ல ஒரு மகனையும், பீஷ்மரை கொல்ல ஒரு மகனையும், குரு வம்சத்தில் பிளவு ஏற்படுத்த ஒரு மகளும் தனக்கு வேண்டும் என்று சிவபெருமானிடம் கேட்கிறான் துருபதன். சிவபெருமானும் துருபதனுக்கு “அப்படியே ஆகட்டும்” சொல்லி விடுகிறார்.

அப்படி குரு வம்சம் பிளவு பட வரமாய் கொடுத்த மகள் தான் திரௌபதி. குரு வம்சத்தில் பிளவை ஏற்படுத்த அர்ஜுனனுக்கு திரௌபதியை மணம் முடித்து, திரௌபதியை குரு வம்சத்தினுள் நுழைக்க துருபதன் முனைப்பாய் இருந்தான். ஆனால் அர்ஜூனன் அரக்கு மாளிகை தீ விபத்தில் இறந்து விட்டதாகவும், ஏற்கனவே குரு வம்சம் அழிந்து விட்டது எனவும் வந்த தகவலினால், துருபதன் திரௌபதியை வேறு ஒருவருக்கு கட்டி கொடுக்க சுயம்வரத்தினை ஏற்பாடு செய்கிறான். அரக்கு மாளிகை தீ விபத்தில் சுத்தமாக கருகி போனாலும், அர்ஜூனன் முதலியோர் தீ விபத்தில் இருந்து தப்பி வனத்திற்கு ஓடி தலைமறைவாய் இருப்பது துருபதனுக்கு தெரியாது.

முற்காலத்தில் எல்லாம் சுயம்வரம் என்பதை பிடித்த ஆண்மகனை பெண் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு அமைப்பில் தான் இருந்தது. பின் அதில் பெண்களை அடக்குமுறை படுத்தும்விதமாக, வில் வித்தை வைத்து, அதில் யார் வெற்றி பெருகிறானோ, அவனைத் தான் மணம் முடிக்க வேண்டும் என்று ஆனது. மேலும், வில் என்பது அப்போதைய உச்சப்பட்சமான ஆயுதமாக இருந்ததால், வில் வித்தையில் தேர்ந்தவர்களை மிக உயர்ந்தவர்களாக பார்க்க பட்டனர். திரௌபதியின் சுயம்வரத்திலும் அது போல் ஒரு வில் வித்தை நடக்கிறது. அந்த சுயம்வரத்திற்கு பல நாடுகளில் இருந்தும் மன்னர்கள் வருகிறார்கள், அதில் துரியோதனனும், கர்ணனும் அடக்கம். அர்ஜுனன், பீமன், சகாதேவன், யுதிஷ்டரன், நகுலன் ஆகியோர்கள் இறந்து விட்டது போல் உலகில் நடிப்பதால், அவர்கள் அனைவரும் அந்தணர் வேடத்தில் சுயம்வரத்திற்கு வருகின்றனர்.

மேலே சுழலும் ஒரு மீனின் பிம்பம் ஒரு பாத்திரத்தில் உள்ள எண்ணையில் தெரிய, அதன் கண் நோக்கி அம்பை எய்ய வேண்டும். சத்ரியர்கள் அனைவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக முன் வந்து முயற்சிக்கின்றனர். ஒரு சிலரால் வில்லை தூக்கி பிடிக்கவே முடியவில்லை. சிலர் தூக்கி பிடித்து அம்பெய்தாலும், அது மீனின் கண்ணை தவிர எல்லா இடத்திலும் படுகிறது. அப்போது, கர்ணனை சென்று முயன்று பார்க்குமாறு துரியோதணன் சொல்ல, கர்ணன் இடத்தை விட்டு எழுகிறான்.

திரௌபதி அனைவர் முன்னிலையிலும் எழுந்து நின்று, :ஒரு தேரோட்டியின் மகன் என் கரத்தை பற்ற நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்லி மறுத்துவிட்டாள். ஒரு ஆணை ஏற்காமல் ஒதுக்க சுயம்வர பெண்ணுக்கு உரிமை உண்டு. இப்படியாக சத்ரியர்கள் அனைவரும் வாய்ப்பை தவற விட்ட நிலையில் அந்தணர்களுக்கு வாய்ப்பு அளிக்க படுகிறது. அர்ஜூணன் எழுகிறான், அம்பை எய்கிறான், திரௌபதியை வெல்கிறான். இங்கு தான் விதியின் நுட்பம் இருக்கிறது. அர்ஜுனன் இறந்து விட்டான் என நினைத்து ஏற்படுத்தப்பட்ட சுயம்வரத்தில் அர்ஜுனனே வந்து திரௌபதியை வெல்கிறான்.

அர்ஜுனன் வீட்டிற்கு வருகிறான். குந்தியிடம், “அம்மா, நான் போட்டியில் வெற்றி பெற்று என்ன கொண்டு வந்திருக்கேன் பார்” என்கிறான்.

“எதுவாக இருந்தாலும் உன் சகோதரர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்“ என்று சொல்லி விடுகிறாள், திரும்பி கூட பார்க்காமல்...

“ஆனால், இது ஒரு பெண் அம்மா” என்கிறான் அர்ஜுனன்.

அப்போது தான் திரும்பி பார்க்கிறாள் குந்தி, தன் அனைத்து பிள்ளைகளும் திரௌபதியால் கவர்ந்து இழுக்க பட்டிருப்பதை கவனிக்கிறாள். திரௌபதியால் குடும்ப ஒற்றுமை உடைந்து விட கூடாது என்று, “தர்மம் அனுமதிக்குமானால், நான் என்ன சொன்னேனோ அதன் படி நடந்து கொள்ளுங்கள்” என்கிறாள்.

அப்போது யுதிஷ்டரன், இதை தர்மம் அனுமதிக்கிறது எனவும், முன்னொரு காலத்தில் வாழ்ந்த விதுலா கூட பத்து பிரதேச சகோதரர்களை மணந்து கொண்டு வாழ்ந்ததாக வரலாறு இருப்பதாக சொன்னார். இதனால் திரௌபதி, அர்ஜுனனுக்கு மட்டுமல்லாமல் மீதி நான்கு சகோதரர்களுக்கும் கூட மனைவியாய் இருப்பதை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை. அதனால் ஐவருக்குமே திரௌபதி மனைவியாய் வாழ்ந்தாள்.

இதற்கெல்லாம் ஒரு முன் கதை இருக்கிறது.

திரௌபதி, தன் கடந்த கால வாழ்க்கையில், சிவபெருமானிடம் தனக்கு அழகான, அறிவான, யோக்கியமான, பலசாலியான, திறமை வாய்ந்த கணவன் வேண்டும் என்று வேண்டினாளாம். அதற்கு சிவபெருமான், “உனக்கு இந்த ஐந்து குணங்களும் கொண்ட கணவர்கள் கிடைப்பார்கள். ஏனென்றால் கடவுளை தவிர வேறு எந்த நபருக்கும் இந்த ஐந்து குணங்களும் ஒன்றாக அமைந்திருக்காது” என்றாராம்.

இதற்கு முந்தைய பிறவியில், திரௌபதி நளாயினியாக, மௌத்கல்ய முனிவரின் பத்தினியாக இருந்தாள். அவருக்கு அப்போது ஏதோ ஒரு நோய் இருந்தது. இருமி கொண்டும், வதை பட்டு கொண்டும் இருந்தவரை நளாயினி தான் பராமரித்து கொண்டு வந்தாள். அவளுடைய சேவையை கண்ட மௌத்கல்ய முனிவர் அவளுக்கு ஒரு வரம் கேட்க வாய்ப்பளித்தார். தன் காம் இட்சையை தீர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று வரம் கேட்டாள். மௌத்கல்ய முனிவர் அதன் படி பல மனித உருவங்களையும், தெய்வ உருவங்களையும் எடுத்து அவளை புணர்ந்தார். நளாயினிக்கு மகிழ்ச்சி என்றாலும் பூரண திருப்தி கிடைக்கவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் மௌத்கல்ய முனிவர் இவ்வுலகை துறக்கும் நாள் வரவே, “நீங்கள் போன பின்பு என்னை யார் அனுபவிப்பார்கள்” என்கிறாள். அவளின் தீராத இச்சையை கண்டு வெறுப்புற்ற முனிவர், அடுத்த பிறவியில் பல ஆண்களுக்கு மனைவியாய் இருப்பாய் என்று சாபம் விடுகிறார்.

ஆக, திரௌபதி ஐவரையும் மணப்பது பற்றி அவளின் வாழ்க்கையிலே முன்பே எழுதப்பட்டுவிட்டது.

மேலும், பாண்டவர்கள் ஐவரும் திரௌபதியை சமமாக விரும்பினர். இதை கிருஷ்ணன் விரும்பவில்லை. இது அழிவிற்கு வழி என்கிறார், திலோத்தமையின் கதையை பாண்டவர்களுக்கு சொல்கிறார்.

சுண்டன், உபசுண்டன் என்ற இரு அசுர சகோதரர்களை அழிக்க தேவர்கள் நினைக்கின்றனர். அவர்கள் இருவரும் பலம் வாய்ந்தவர்கள் என்பதால் சூழ்ச்சியால் தான் அழிக்க முடியும் என்று திலோத்தமை என்னும் அப்ஸ்ரஸை அனுப்புகின்றனர். அவளை பார்த்தவுடனே இருவரும் அவளை அடைய நினைக்கின்றனர். “இருவரில் யார் பலசாலியோ, அவரை தான் மணப்பேன்” என்கிறாள். இருவரும் அவளுக்காக அடித்து கொண்டு இறந்து விடுகின்றனர்.

இது போல் உங்கள் குடும்பத்திலும் நடக்க கூடாது, என்று கிருஷ்ணன் அறிவுரை கூறுகிறார். அவரின் அறிவுரைப்படி, திரௌபதியுடன் ஆளுக்கு ஒரு வருடம் இருக்க வேண்டும் எனவும், அந்த சமயத்தில் மீதி நால்வரும் ஒதுங்கி இருக்க வேண்டும் எனவும் முடிவாகிறது. ஒதுங்கி இருக்க கூடிய நாட்களில், பாண்டவர்கள் பிறரையும் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம், ஆனால் அரண்மனைக்கு கூட்டி வர கூடாது என்று திரௌபதி சொல்கிறாள். முறை தவறி, திரௌபதியின் அறைக்குள் நுழைபவர்கள், ஓராண்டு காணாமல் போய் விட வேண்டும் என்றும் சொல்ல படுகிறது.

எல்லோரும் ஒப்பு கொண்டதற்கேற்ப திரௌபதி ஐவருடனும் ஒவ்வொருவருடனும் ஒவ்வொரு வருடம் என்ற முறையில் இல்லறம் பேணுகிறாள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குழந்தை பெற்று கொடுத்தாள்.

யுதிஷ்டிரனின் மகன் பிரதிவிந்தியன்;

பீமனின் மகன் சத்சோமன்;

அர்ஜுனனின் மகன் கருதகீர்த்தி;

நகுலனின் மகன் ஷடானிகன்;

சகாதேவனின் மகன் சுருதசேனன்;

ஒரு நாள் அர்ஜுனன் தன் வில்லை வீடு முழுதும் தேடி கிடைக்காமல், திரௌபதியின் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து விடுகிறான். அப்போது யுதிஷ்டிரனோடு திரௌபதி இருப்பதை பார்த்தான். இது முறை தவறிய செயல் என்பதால், அர்ஜுனன் ஓராண்டு வெளியே இருக்க வேண்டியதாய் இருந்தது.

ஒரு பஞ்சாபி கிராம கதையில் இது வேறு மாதிரி வருகிறது. அதுமட்டுமில்லாமல், ஏன் நாய்கள் வெட்டவெளியில் சம்போகம் செய்கிறது என்றும் வருகிறது. பாண்டவர்களில் ஒருவர், திரௌபதியின் அறைக்கு உள்ளே செல்லும் போது வாசலில் செருப்பை விட்டு செல்வார்கள். இதனால், ஒருவர் உள்ளே இருக்கிறார்கள் என்று மற்ற சகோதரர்கள் அறிய வேண்டும் என்பதற்காக இப்படி ஒரு ஏற்பாடு. ஆனால் அப்படி ஒரு முறை யுதிஷ்டிரன் விட்டு சென்ற செருப்பை ஒரு நாய் எடுத்து கொண்டு போய் விடுகிறது. இதனால் அர்ஜுனன் தவறுதலாக உள்ளே நுழைந்து விடுகிறான். தனக்கு இப்படி ஒரு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியதற்காக எல்லா நாய்களும் வெட்ட வெளியில் சம்போகம் செய்யட்டும் என்று திரௌபதி சாபமிட்டாள் என்று அந்த கதையில் வருகிறது. எப்படியோ, நிகழ்ச்சி இது தான், யுதிஷ்டிரன் சம்போகத்தில் இருக்கும் போது அர்ஜுனன் தவறுதலாக உள்ளே நுழைந்து விடுகிறான். இதனால் தான் அவன் புனித யாத்திரையே மேற் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அந்த யாத்திரையில் தான் உலுப்பி, சித்ராங்கதை போன்ற எண்ணற்ற பெண்களை அர்ஜுனன் மணக்கின்றான்.

“ஜம்புல் அக்யான்” என்ற மகாராஷ்டிர நாடகத்தில் திரௌபதி உண்மையில் யாரை நேசித்தாள் என்று ஒரு குறிப்பு வருகிறது.

அந்த நாடகத்தின் படி, திரௌபதியும், பாண்டவர்கள் ஐவரும் ஒரு காட்டில் நடந்து போய் கொண்டிருக்கும் போது, திரௌபதிக்கு பசி வந்து விடவே, அங்கிருக்கும் ஒரு நாவல் மரத்தில் கிடக்கும் ஒரே ஒரு நாவல் பழத்தை விஷயம் தெரியாமல் பறித்து விடுகிறாள். மரம் அவளிடம் பேசுகிறது. “அங்கே பார், அங்கு ஒரு முனிவர் தவத்தில் இருக்கிறார் அல்லவா, அவருக்காக இந்த பழத்தை நான் 12 வருடங்களாக பாதுகாத்து வருகிறேன், நீ வந்து பறித்து கெடுத்து விட்டாயே, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவர் தவம் கழித்து வந்து பசியாறவே இதை வைத்து இருந்தேன். இப்போது அவர் பட்டனி கிடப்பார். அந்த பாவம் உன்னை வந்தடையும்” என்று சொல்கிறது.

பயந்த திரௌபதி, அர்ஜுனனிடமும், பீமனிடமும் பழத்தை திரும்பவும் மரத்திலே ஒட்டி விட சொல்லி உதவி கேட்கிறாள். அவர்கள் தங்களால் இயலாது என்று கை விரித்து விடுகிறார்கள்.

அப்போது மரம் சொல்கிறது, “நீ உண்மையிலே பத்தினி பெண்ணாய் இருந்தால், நீ உன் கற்பின் திறத்தாலேயே இதை நீ ஒட்ட வைக்க முடியும்” என்கிறது.

“தான் ஐவருடன் இருந்தாலும், தான் பத்தினி தான்” என்கிறாள்.

“நீ பொய் சொல்கிறாய், நீ யாரோ ஒருவரை அதிகமாக நேசிக்கிறாய்!” என்கிறது.

அவள் மறுக்கிறாள். அது கிருஷ்ணன் தான் என்றும், தான் அவரை நண்பராக தான் நேசிக்கிறேன் எனவும், காதலராக அல்ல, என்று விளக்குகிறாள். மரம் ஏற்க மறுக்கிறது.

ஒரு கட்டத்தில் தான் கர்ணனை தான் உண்மையாக நேசிக்கிறேன் என்று ஒத்து கொண்டாள். ஜாதியை கருத்தில் கொள்ளாமல் கர்ணனையே மணந்திருந்தால், தான் சூதாட்டத்தில் பணய பொருள் ஆகியிருக்க மாட்டேன் எனவும், தான் துகிலுரிக்க பட்டிருக்க மாட்டேன் எனவும், தன்னை வேசி என்று பிறர் சொல்ல வேண்டியிருந்திருக்காது என கதறி அழுகிறாள். பழம் தானாக போய் கிளையில் ஒட்டி கொள்கிறது.

முனிவர் தவம் முடித்து வந்து பழம் தின்று பசி ஆறி, திரௌபதியையும், பாண்டவர்களையும் வாழ்த்துகிறார்.

பாண்டவர்கள் திரௌபதியின் ரகசியத்தின் அறிந்த பின் பெரும் அதிர்ச்சியுறுகின்றனர். அவர்களால் ஏற்று கொள்ளவே முடியாத ஒரு கணமான ஒன்றாய் உண்மை வலிக்கிறது.

அன்று இரவு காட்டில் ஒரு குகை பார்த்து தூங்கி கொண்டிருந்த போது, யுதிஷ்டிரன் எழுந்து சென்று தூங்கி கொண்டிருந்த திரௌபதி பாதங்களை வணங்குவதை அர்ஜுனனும், பீமனும் காண்கின்றனர். அவர்கள் விளக்கம் கேட்டனர். இன்று இரவு தூங்க வேண்டாம் என சொல்லி முழித்திருக்க சொன்னான்.

அன்று இரவு அவர்கள் குகைக்கு வெளியே சிந்தூர சிவப்பில் ஓர் ஆலமரம் எழுவதை கண்டனர். அதன் கீழ் 9 லட்சம் பக்தர்கள், தேவியை தொழுது நின்றனர். அவர்களுக்கு பதில் அளிக்கிறார் போல் திரௌபதி அவர்கள் முன் தோன்றினாள். அவளை ஒரு தங்க சிம்மாசனத்தில் அமர வைத்து மலர்கள் தூவினர்.

அப்போது தான் திரௌபதி சாதாரண பெண் அல்ல என்பதை பாண்டவர்கள் புரிந்து கொள்கின்றனர்.

இது தான் கதை, கதை இப்படியிருக்க எவ்வளவு புளுகல்கள்....?